بهتر است پاشنه کفش خانم‌ها 2 تا 3 سانتی‌متر باشد یعنی اختلاف ارتفاع بین جلو و عقب از پاشنه تا ابتدای انگشتان پا رعایت شود. کفش‌های لژدار که در قسمت جلویی نیز دارای ارتفاع هستند بهتر از کفش‌های پاشنه بلند معمولی هستند. پاشنه‌های بلند موجب دردناک شدن استخوان‌های کف پا، انگشتان و گاها التهاب کف پا می‌شوند.

استفاده طولانی مدت از کفش‌های پاشنه بلند گرفتگی و جمع شدن عضلات پشت ساق پا را به همراه خواهد داشت. احساس درد و ناراحتی، آسیب و پیچ‌خوردگی مکرر مچ پا و همچنین آرتروز همگی از پیامدهای پوشیدن کفش‌های پاشنه‌دار هستند. این کفش در درازمدت به مفاصل پا آسیب می‌رساند و درنتیجه ابتلا به آرتروز از عوارض اصلی آن است. توصیه می‌کنیم تا از کفش‌های پاشنه بلند برای کوتاه مدت استفاده کنید و از پوشیدن آن در محل کار، خرید یا پیاده‌روی پرهیز کنید. به‌جای آن می‌توانید کفش‌های اسپرت و راحت را به پا کنید که از آسیب به کمر، افزایش قوس کمر، برهم خوردن تعادل و ابتلا به دیسک کمر جلوگیری کنید.

زانوهای پرانتزی به تنهایی مشکل ایجاد نمی‌کنند بلکه عوارض ناشی از آن اختلالاتی در افراد به وجود می‌آورد، اسکلت بدن از حالت طبیعی خارج می‌شود و فرد وقتی می‌ایستد یا راه می‌رود وزن او به طور طبیعی روی سطوح زانو قرار نمی‌گیرد بنابراین قسمت‌هایی از مفاصل زودتر آسیب می‌بیند و باعث بروز درد و ناراحتی و ابتلا به آرتروز می‌شود. معمولا کفی‌های مخصوصی برای ایجاد سطح شیب‌‌دار کفش‌ها تعبیه می‌شود که در این حالت توزیع نیرو به صورت متعادل انجام می‌شود و درطول انجام فعالیت‌های روزانه آسیب کمتری به مفصل وارد می‌‌شود.

 

علاوه براین با انجام ورزش‌های مکرر و مخصوصی که برای افرادی که پاهای پرانتزی دارند توصیه می‌شود، عضلات اطراف مفصل زانو تقویت شده و این عضلات به‌طور هماهنگ قوی می‌‌شوند.

درست است که کفش‌های لژدار را به‌جای کفش‌های پاشنه بلند توصیه کردیم اما یادتان باشد که لژ کفش نیز نباید آنقدر ارتفاع داشته باشد که به کف پا آسیب وارد کند. ارتفاع 2 تا 3 سانتی‌متری با کفش لژدار کمی بلندتر می‌شود. در وسط کفش حتما باید حالت انحنایی تعبیه شده باشد تا نوک پنجه کمی درحالت شیب‌دار قرار گیرد و راه رفتن آسان‌تر شود در این صورت فشار کمتری به پا وارد می‌شود و غیر از این حالت کفش راحت نخواهد بود و آسیب جدی به کف و نوک انگشت وارد می‌کند. کفش مخصوص یعنی کفش استاندارد و طبیعی که اغلب پاشنه پهن دارد.

بهتر است پاشنه و سینه کفش شیار داشته باشد که معمولا کفش‌های استاندارد مردانه این ویژگی را دارند. کفش‌هایی که سینه آن‌ها نازک است مناسب نیستند چون نمی‌توانند از فشارهایی مثل ناصافی زمین و سنگ‌ریزه جلوگیری کنند. کفش‌هایی که از جنس پیویا اسفنج فشرده هستند به دلیل سبکی، مقاومت نسبی و انعطاف‌پذیری، انتخاب مناسبی هستند.

بهتر است پنجه کفش پهن باشد طوری که فرد بتواند به‌راحتی انگشتانش را در آن باز و بسته یا خم و راست کند. کفش بنددار بهتر از کفش بدون بند است و پیشنهاد می‌کنم برای پیاده‌روی از کفش‌های بنددار استفاده کنید. کفش‌های حرفه‌ای ورزشی مشخصه‌هایی دارند برای مثال در کف کفش‌های رانینگ حالت فنری تعبیه شده که مخصوص دویدن است. برای انجام فعالیت‌های روزانه کفش‌های والینگ یا پیاده‌روی بهترین گزینه هستند.